در دنیــای کودکـی فکــر می کردم آدم بـزرگ ها چقدر خوب هستند . فکر می کــردم چون "آدم بزرگ " هستند پس هر کس می داند که چه کاری خوب است و چه کاری بد است . فکر می کردم آدم بزرگ ها می دانند که چه موقع چه حرفی بزنند و چه موقع نزنند . فکر می کردم چقدر خوبه که آدم بزرگ ها خیلی چیزها را می دانند . دوست داشتم زودتر بزرگ شوم تا دیگه از انجام کاری یا زدن حرفی نگران نباشم که مبادا مورد اعتراض آدم بزرگ ها قرار بگیرم . اما بزرگ شدم ولی............
آدم بزرگ ها دروغ می گویند٬ آدم بزرگ ها بدقولی می کنند ٬ آدم بزرگ ها گذشت ندارند ٬ آدم بزرگ ها زود عصبانی می شوند ٬ آدم بزرگ ها ریا و تظاهر می کنند ٬ آدم بزرگ ها به بچه ها همه چیزهای بد را آموزش می دهند .
و ای کاش بچه بودم و از سر نادانی خطا می کردم و وقتی خطای دیگران را می دیدم فکر نمی کردم که آگاهانه مرتکب اشتباه شده اند .
برای همه چیز باید انگیزه داشت برای کار ٬ تفریح ٬ کسب علم و وب نویسی . چند وقتی است که هیچ انگیزه ای برای نوشتن ندارم . از این مسئله خیلی ناراحتم چون وقتی این وبلاگ را ساختم اشتیاقم صد چندان بود . به سختی این چند خط را نوشتم تا بلکه انگیزه خاموش شده مجددا روشن شود و بنویسم . فکر می کنم با این چند خط طلسم شکسته شود . ان شاءالله.
